Artykuły: bloczki

Bloczek prawie zawsze wypełnia się w biegu. Przy ladzie, w gabinecie, między jednym pacjentem a drugim, długopisem i bez zastanawiania się nad układem kartki. Dlatego dobry projekt poznaje się po tym, że nikt go nie zauważa, bo wszystko jest tam, gdzie ręka sama szuka.

Miejsce na to, co pisze się ręcznie

Najczęstszy błąd to pola zaplanowane pod tekst z komputera. Odręczne pismo zajmuje wyraźnie więcej miejsca, a ludzie piszą bardzo różnie. Zostaw więc więcej, niż wydaje się potrzebne, zwłaszcza przy nazwiskach, adresach i dłuższych uwagach.

• Duże pola - lepiej zostawić zapas niż potem dopisywać na marginesie.
• Linie pomocnicze - delikatna linia albo jasna kratka trzymają wpis prosto.
• Kolejność pytań - taka sama jak w rozmowie z pacjentem lub klientem.
• Stały nagłówek - nazwa, adres i telefon zawsze w tym samym miejscu.
• Jeden układ na całym bloczku - wszystkie kartki są takie same, więc pola muszą działać przy każdym wpisie.

Co zostaje u Ciebie

Drugie ważne pytanie brzmi: co zostaje po wypełnieniu druku. Bloczki są zwykłym blokiem kartek, bez samokopii, więc kopia nie zrobi się sama - albo wypełnia się dwie kartki, albo zostaje zdjęcie gotowego wpisu. Warto też przewidzieć miejsce na datę i podpis, bo dopisywane w rogu wygląda przypadkowo. Litery zrób na tyle duże, żeby przeczytała je osoba bez okularów, a krótkie zalecenia albo instrukcję umieść na odwrocie, zamiast ściskać wszystko z przodu. Jeśli bloczek trafia do pacjenta razem z innymi materiałami, użyj tych samych kolorów co w pozostałych drukach.

Zanim zamówisz nakład, wydrukuj jedną kartkę i wypełnij ją tak, jak robi się to na co dzień. Kilka minut przy biurku pokazuje więcej niż długie oglądanie projektu na ekranie.