Zawieszka na klamkę wygląda na jeden z prostszych druków, a jej plik ma wymagania, których nie ma ani ulotka, ani wizytówka. Powód jest jeden: to nie prostokąt cięty w linii prostej, tylko kształt wycinany po konturze, i to z dziurą w środku.
Poniżej instrukcja, którą można przejść po kolei. Nie musisz być grafikiem - wystarczy odróżnić w projekcie grafikę od poleceń dla maszyny.
- Kształt i otwór to dwa osobne zamknięte kontury - rysowane jako linie, nie jako białe plamy w grafice.
- Wszystkie linie techniczne w grubości włosowej, wektorowe, w jednym dokumencie na osobnej warstwie.
- Czerwony to linia cięcia, cyan to linia bigowania - dosłownie cyan, nie dowolny niebieski.
- Plik do druku wysyłasz osobno - sama grafika, bez linii technicznych.
- Dwie strony to dwie strony pliku - ten sam rozmiar, ten sam punkt zerowy, skala 1:1 i świadoma decyzja, która strona jest widoczna od korytarza.
Dlaczego zawieszka to inny plik niż ulotka
Ulotkę maszyna tnie w linii prostej i wystarczy, że tło wychodzi poza krawędź. Zawieszka jest wycinana po konturze, czyli po dowolnym kształcie, i ma otwór na klamkę. Sam plik z grafiką nie wystarczy, bo nie ma w nim informacji, którędy przebiega cięcie.
Tę informację przekazuje się liniami wektorowymi. Wektor to rysunek zapisany jako ścieżka, czyli krzywa o zdefiniowanym przebiegu, a nie zbiór pikseli. Maszyna potrafi ją odczytać i przejechać po niej narzędziem. Linia namalowana pędzlem jest dla niej kolorową plamą.
Przy krótkich seriach kontur wycina ploter stołowy, czyli urządzenie prowadzące nóż po zadanej ścieżce. Przy większych nakładach robi to wykrojnik, stalowa forma odbijająca kształt jednym naciskiem. Plik przygotowuje się tak samo w obu przypadkach.
Dwa kontury: kształt zewnętrzny i otwór na klamkę
Kształt zewnętrzny to jedna zamknięta ścieżka, czyli linia, która wraca do punktu startu. Otwór na klamkę to druga, całkowicie osobna. Nie łącz ich w jeden obiekt i nie zaznaczaj otworu białym kołem w grafice - biały krążek jest elementem projektu, a nie poleceniem wycięcia.
Otwór ma zwykle formę okręgu albo okręgu z wąskim wcięciem do górnej krawędzi, jeśli zawieszkę trzeba nasunąć z boku. Obie wersje rysuje się identycznie.
Margines bezpieczny wokół otworu
Nic ważnego nie może stać przy dziurze. Zostaw pas wolnej przestrzeni dookoła otworu i wcięcia, kilka milimetrów w każdą stronę. Powody są dwa: narzędzie ma tolerancję i może minąć się z projektem o włos, a ten fragment kartonu opiera się o klamkę, więc brudzi się najszybciej. Przy krawędzi zewnętrznej obowiązuje ta sama zasada. Więcej o liczeniu tych odległości we wpisie o spadach, marginesach i liniach cięcia.
Spady przy nieprostokątnym kształcie
Spad to fragment tła wychodzący poza linię cięcia. Dzięki niemu po wycięciu nie pojawia się biały rąbek, nawet gdy nóż minie się z projektem o ułamek milimetra. Przy zawieszce spad prowadzi się po tym samym kształcie co kontur, tylko powiększonym: skopiuj kontur, rozsuń kopię na zewnątrz i po niej przytnij tło. Przy otworze działa to odwrotnie - tło ma wchodzić lekko w obszar dziury.
Standard linii technicznych - bez wyjątków
Ta część jest sztywna. Każda reguła istnieje po to, żeby maszyna nie musiała zgadywać.
- Grubość włosowa - linie techniczne rysuj jako hairline, najcieńszą możliwą linię. Przy grubej nie wiadomo, czy ciąć po środku, czy po krawędzi.
- Czerwony to linia cięcia - kontur zewnętrzny i otwór na klamkę.
- Cyan to linia bigowania - dosłownie cyan, jeden z czterech kolorów, którymi drukuje maszyna. Zwykły niebieski z palety ekranowej to inny kolor i nie zostanie odczytany jako polecenie.
- Wektor, nie obraz - linie muszą być ścieżkami, a nie namalowanymi kreskami.
- Osobna warstwa - wszystkie linie w jednym dokumencie, na jednej warstwie, nazwanej jednoznacznie.
- Plik do druku osobno - druga wersja bez linii, sama grafika. Czerwony kontur wydrukowany na kartonie to wpadka nie do odkręcenia.
Kolory linii podaje się w CMYK, czyli w zestawie czterech farb maszyny: czerwony buduje się z magenty i żółtego na pełnej wartości, cyan z samego cyjanu.
Dwie strony i pół obrotu na klamce
Awers i rewers przygotowujesz jako dwie strony. Możesz przysłać jeden plik PDF z dwiema stronami albo dwa osobne - warunek jest ten sam: identyczny rozmiar strony, ten sam punkt zerowy, czyli narożnik odniesienia, i skala 1:1. O formatach zapisu piszemy we wpisie o tym, w jakim formacie wysłać projekt do drukarni.
To tutaj czai się błąd, który przy pozostałych drukach nie występuje w ogóle. Zawieszka nie leży na stole, tylko wisi na klamce i swobodnie się obraca. Gdy ktoś ją odwróci, druga strona powinna pokazać się w tej samej pozycji co awers - a stanie się tak tylko wtedy, gdy obie strony pliku mają tę samą górę, czyli tę z otworem. Problem zaczyna się, gdy rewers powstaje przez obrócenie strony o pół obrotu, bo tak wygodniej było projektować albo tak zachował się program. Efekt widać dopiero na kartonie: hasło stoi na głowie, a otwór jest na dole.
Rozstrzygnij to świadomie, zanim wyślesz plik. Ustal, która strona ma być widoczna od korytarza, a która od pokoju, i zapisz to w nazwach plików. Najprostszy test zajmuje minutę: wydrukuj obie strony na zwykłej kartce, sklej grzbietami, wytnij i powieś na klamce.
Bigowanie, jeśli zawieszka ma zagięcie
Zawieszki drukuje się na kartonie grubszym niż ulotka, bo przez kilka dni ma trzymać kształt na klamce. Grubszego kartonu nie składa się na sucho: papier pęka wzdłuż zgięcia, a farba się rozwarstwia. Dlatego każde zagięcie zaznacza się linią bigowania w cyanie. Big to wgniecenie zrobione przed złożeniem, żeby włókna ustąpiły w kontrolowanym miejscu.
Nasze zawieszki są płaskie, więc warstwa bigów zostaje pusta - bigowanie dotyczy druków, które składamy, na przykład teczek i ulotek składanych. Przy zagięciu sprawdź, czy linia bigu nie przechodzi przez logo albo środek zdania - zagięcie lekko rozjaśnia farbę na grzbiecie.
Kolejność przygotowania pliku
Ta sekwencja oszczędza najwięcej poprawek, bo każdy krok domyka poprzedni.
- Wybierz kształt zawieszki w kalkulatorze i pobierz jego szablon - wymiary oraz położenie otworu na klamkę są w nim ustawione.
- Narysuj oba kontury jako zamknięte ścieżki, czerwonym, w grubości włosowej, na osobnej warstwie.
- Dołóż linie bigowania w cyanie, jeśli zawieszka ma zagięcie.
- Wrysuj margines bezpieczny wokół otworu i przy krawędzi zewnętrznej.
- Zaprojektuj obie strony i zdecyduj, która jest widoczna od korytarza. Sprawdź to na wydruku.
- Wyprowadź tło i zdjęcia na spad po powiększonej kopii konturu, także przy otworze.
- Zapisz plik do druku z samą grafiką - linie i opisy z szablonu usuń, zanim go wyślesz.
Zanim zamkniesz projekt, zamień teksty na krzywe, czyli na kształty. Litera zapisana jako kształt wygląda tak samo na każdym komputerze, także tam, gdzie nie ma Twojego kroju pisma. Trzydzieści sekund pracy, które ratują cały nakład.
Zawieszka to jeden z tych druków, w których połowa roboty dzieje się poza obszarem grafiki: w konturze, w otworze, w kolorze cienkiej linii, której nikt nie zobaczy. Reszta jest już zwykłym projektowaniem. Komplet wymagań zebraliśmy w dziale przygotowanie plików, a wpadki wracające do poprawy opisaliśmy we wpisie o najczęstszych błędach w plikach. Gotowy projekt wgrywasz przy zamawianiu zawieszek na drzwi lub ich wersji eko, wybierając, czy drukujemy od razu z Twojego pliku, czy najpierw obejrzy go nasz grafik i odeśle podgląd do akceptacji.
