Zdjęcie na telefonie czy na monitorze wygląda ostro i pięknie, a po wydrukowaniu nagle robi się miękkie, jakby ktoś je delikatnie rozmazał. To bardzo częsta niespodzianka - i na szczęście łatwa do uniknięcia. Cała tajemnica kryje się w jednym pojęciu: rozdzielczości. Gdy raz zrozumiesz, jak ona działa, będziesz w kilka sekund wiedzieć, czy dane zdjęcie nadaje się na ulotkę, a które sprawdzi się dopiero na dużym plakacie.
- Standard druku to 300 dpi - czyli 300 punktów farby na każdy cal wydruku.
- Zdjęcia z internetu mają zwykle 72 dpi i dlatego po powiększeniu wyglądają rozmyte.
- Najważniejsza jest liczba pikseli zdjęcia, a nie jego waga w megabajtach.
- Im większy wydruk, tym więcej pikseli potrzebujesz.
- Dobre źródła zdjęć to własny aparat lub telefon oraz legalne banki zdjęć.
Czym właściwie jest rozdzielczość
Każde zdjęcie zbudowane jest z maleńkich kwadracików - to piksele. Na ekranie widać je jako gładki obraz, bo są bardzo małe. Rozdzielczość mówi po prostu, jak gęsto te punkty są upakowane na wydruku. Opisuje ją skrót dpi, czyli liczba punktów farby na jeden cal (cal to około dwa i pół centymetra).
Im więcej punktów zmieści się na tym samym kawałku papieru, tym obraz jest ostrzejszy i bardziej szczegółowy. Gdy punktów jest za mało, drukarka musi każdy z nich powiększyć - i wtedy pojawia się ta charakterystyczna miękkość albo widoczne schodki na krawędziach.
Dlaczego 300 dpi to złoty standard
W druku przyjęło się, że 300 dpi daje obraz, który z normalnej odległości oglądania wygląda idealnie ostro. Nasze oko po prostu nie rozróżnia już pojedynczych punktów - widzi gładkie zdjęcie. To wartość sprawdzona przy ulotkach, wizytówkach, katalogach i większości materiałów, które trzymasz w ręku.
Warto zapamiętać jedną rzecz: 300 dpi liczy się dla docelowego rozmiaru wydruku, a nie dla ekranu. To samo zdjęcie może mieć piękne 300 dpi na małej ulotce reklamowej, a jednocześnie za mało punktów, gdyby chcieć je rozciągnąć na dużą powierzchnię.
Nie musisz ręcznie ustawiać 300 dpi w każdym programie. Ważne, żeby zdjęcie miało wystarczająco dużo pikseli w stosunku do rozmiaru wydruku - resztę program graficzny przeliczy sam. Gdy pikseli jest dość, obraz będzie ostry.
Skąd biorą się rozmyte zdjęcia z internetu
Grafiki, które widzisz na stronach i w mediach społecznościowych, są celowo odchudzane, żeby szybko się ładowały. Zwykle mają 72 dpi - to w zupełności wystarcza na ekran, ale to około cztery razy mniej punktów niż potrzebuje druk. Dlatego takie zdjęcie ładnie wygląda w przeglądarce, a na papierze staje się miękkie.
Pułapka polega na tym, że na ekranie wszystko wydaje się w porządku. Problem widać dopiero na gotowym wydruku, gdy jest już za późno. Dlatego zdjęcia zapisane prosto z internetu, zrzuty ekranu czy małe obrazki z wyszukiwarki rzadko nadają się na dobry materiał drukowany.
Zdjęcie ocenia się nie po tym, jak wygląda na ekranie, ale po tym, ile pikseli naprawdę w sobie ma.
Jak w minutę sprawdzić, czy zdjęcie się nadaje
Nie potrzebujesz do tego żadnego specjalistycznego programu. Wystarczy sprawdzić wymiary zdjęcia w pikselach - w Windowsie kliknij plik prawym przyciskiem i wybierz właściwości, na telefonie zajrzyj w informacje o zdjęciu. Zobaczysz dwie liczby, na przykład 3000 na 2000.
Teraz prosta zasada. Żeby wiedzieć, jak duży wydruk zrobisz w pełnej jakości, podziel liczbę pikseli przez 300. Zdjęcie 3000 pikseli podzielone przez 300 daje 10 - czyli spokojnie wydrukujesz je do 10 cali szerokości, mniej więcej do formatu A4. To wystarczy na większość ulotek i zdjęć.
- Około 1000 pikseli - dobre na małe elementy, na przykład zdjęcie na wizytówce.
- Około 2500 pikseli - wygodny rozmiar na ulotkę czy stronę katalogu.
- 4000 pikseli i więcej - to już materiał na większe formaty i plakaty reklamowe.
Nie sugeruj się wagą pliku w megabajtach. Zdjęcie mocno skompresowane może ważyć niewiele, a i tak mieć dużo pikseli. Zawsze patrz na wymiary w pikselach - to one decydują o jakości wydruku.
Dlaczego powiększanie nie pomaga
Kusi, żeby małe zdjęcie po prostu rozciągnąć w programie graficznym do większego rozmiaru. Niestety to nie dodaje żadnych nowych szczegółów - program jedynie powiela istniejące punkty i zgaduje, co miałoby być pomiędzy nimi. Efekt jest zwykle gorszy niż przed powiększeniem: obraz robi się miękki, a krawędzie tracą ostrość.
Zasada jest prosta i warto ją zapamiętać na zawsze: zdjęcie łatwo zmniejszyć bez straty jakości, ale nie da się go sensownie powiększyć. Dlatego zawsze lepiej zacząć od możliwie największego, ostrego oryginału.
Skąd brać dobre zdjęcia
Najlepszym i najtańszym źródłem jest własny aparat lub telefon. Nowoczesne telefony robią zdjęcia po kilka tysięcy pikseli, więc spokojnie wystarczają na ulotki, a często i na plakat. Warto tylko fotografować w dobrym świetle i w najwyższej dostępnej jakości, a przed wysyłką nie zmniejszać zdjęcia w komunikatorach - one potrafią mocno je odchudzić.
Gdy potrzebujesz zdjęcia, którego sam nie zrobisz, sięgnij po legalne banki zdjęć - część oferuje darmowe fotografie w wysokiej rozdzielczości. Unikaj natomiast zapisywania obrazków wprost z wyszukiwarki: bywają za małe do druku, a do tego mogą być objęte prawami autorskimi.
Najkrótsze podsumowanie
Do druku celuj w 300 dpi, patrz na liczbę pikseli, a nie na wagę pliku, i zaczynaj od największego dobrego oryginału. Taki nawyk oszczędza rozczarowań i sprawia, że materiał wygląda dokładnie tak, jak zaplanowałeś. Jeśli chcesz iść dalej, zajrzyj do wpisu o tym, dlaczego kolory na ekranie różnią się od wydruku, oraz do praktycznego przewodnika, jak przygotować plik do druku krok po kroku. A gdy masz wątpliwości co do konkretnego zlecenia, chętnie podpowiemy - odezwij się do nas przez kontakt.
